*•. .•*.*•. .•*.نسیم صبا.*•. .•*.*•. .•*

ابر با آن پوستین سرد نمناکش

باغ بی برگی روز و شب تنهاست

با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران

 سرودش باد

جامه اش شولای عریانی ست

ور جز اينش جامه‌اي

بايد بافته؛

گو بروید

یا نروید

هر چه در هرجا که خواهد یا نمی خواهد

باغبان و رهگذاری نیست

باغ نومیدان

چشم در راه بهاری نیست

گر ز چشمش پرتو گرمی نمیتابد

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست

باغ بی برگی

خنده اش خونی ست اشک آمیز

جاودان بر اسب یال افشان زردش

میچمد در آن پادشاه فصل ها

پاییز

ماث...

و نمیدانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا

خانه ی ما سیب نداشت...

از دل من اما...

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری

نه از آن پاک تری...

آه ای خدایا!

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد

تو بهاری

نه بهاران از توست...

امروز بعد از مدتها اومدم آپ کنم

دارم واسه کنکور ارشد میخونم

و اصلا وقت ندارم

برام دعا کنید...

امضا

مهدی

امضا

مهدی

یکی بود و یکی نبود در قدیم

فرشته ی کوچیکی اومد زمین

زمستون بود و همه جا برف و یخ

بوران تند بود و سرمای سخت

فرشته ی کوچیک ما تنها بود

ولی بهار توی چشاش پیدا بود

دل رو به دریا زدش و رفت و رفت

کاشکی کمکش بکنه شانس و بخت

تا که رسید به یه قصر باشکوه

ساخته بودن اون رو بالای کوه

حاکم اون شهر پول و برده داشت

ولی هیچ کس رو جز خودش دوست نداشت

فرشته  خانم به قصره رسید

روشنی صبح فردا رو دید

ولی اگه میدونست که پادشاه

پر از نیرنگ بود و ظلم و گناه

میذاره اون کوچولو رو پشت در

تا که بشه توی سرما در به در

باز سرمای زمستون لج میکرد

راش رو به یه سوی دیگه کج میکرد

فرشته خانم وا کن چشماتو

بیرون بریز تو همه اون غم هاتو

تو کجا و دنیای سرما کجا؟!

بهتر نبود می موندی همون بالا؟

اینجا همه بورانه و برف و یخ

تو اومدی و کارخودتو کردی سخت

اگه پی بهار اومدی عزیز

ما یه عمر گشتیم،تو نگرد که نیست...

پر کن پیاله را

کاین آب آتشین

دیریست ره به حال خرابم نمیبرد

این جام ها که از پی هم میشوند تهی

دریای آتش ست که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمیبرد

من با لبخند سرکش و

جادویی شراب

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

تا شهر یادها

دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمیبرد

هان ای عقاب عشق!

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمیبرد

آن بی ستاره ام که عقابم نمیبرد

در راه زندگی

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با اینکه ناله میکشم از دل که :

آب...آب...

دیگر فریب هم به سرابم نمیبرد

پر کن پیاله را...

عشوه از حد میبرد چشم تو ای سرچشمه ی عشق و جوانی

فتنه برپا میکند ناز تو ای خو کرده با نامهربانی

گه چو دریا،پر ز رازی

گه چو دشتی، سینه بازی

گه چو آتش، گرم مهری

گه چنان گل، غرق نازی

چون  خم بی باده گه بی جوش و تابی

چون شراب کهنه گه پر التهابی

جای آن سنگ صبور، ای قصه گو با من بگو

تا به تنهایی کنم با او زمانی گفتگو

تا شود صبرش تمام و بشکند در پای من

سنگ از آن نا مهربان، شد مهربان تر وای من

آخر ای زیبای من افسونگری اندازه دارد

هر زمان بینم تو را چشمت فریبی تازه دارد

من از آن روزی که بستم با تو پیوند محبت

گر چه گل بودی ندیدم از تو لبخند محبت

سوختم پروانه سان از داغ این زود آشنایی

ساختم اما نکردم شکوه از درد جدایی...